حوزه‌های علمیه برای تداوم رسالت انبیا و اوصیا تشکیل شده‌اند
حجت‌الاسلام‌والمسلمین جمشیدی

حوزه‌های علمیه برای تداوم رسالت انبیا و اوصیا تشکیل شده‌اند

رئیس مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه خواهران کشور

مسیری طولانی را از تهران تا قم طی کردیم تا با حجت‌الاسلام‌والمسلمین محمودرضا جمشیدی دیدار و گفت‌وگو کنیم. مسیری در میان کویرهای جنوب استان تهران که ما را به سمت آبادانی اندیشه و فقاهت و دین، رهنمون کرد. حجت‌الاسلام جمشیدی رئیس مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه خواهران کشور است. وقتی می‌خواهم در ذهنم شخصیتی از وی ـ که تا کنون ملاقاتش نکرده‌ام ـ بسازم، کلیشه‌ای از دیگر رؤسا و مدیران ارشدی که تا به امروز به دیدارشان رفته‌ام، بازسازی می‌کنم. می‌‌اندیشم که باید خیلی رسمی و با رعایت استاندارهایی که در کلاس‌های روزنامه‌نگاری آموخته‌ام، این گفت‌وگو را آغاز کنم و به سرانجام برسانم.

جایی در بلوار محمد امین (ص)، درست سر کوچه پنجاه و یکم، مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه خواهران کشور قرار دارد. با معماری اسلامی ـ ایرانی و هشت ضلعی معروف که با آجرهای زرد، جلوه‌ای آرامبخش به هر بیننده می‌بخشد. هماهنگی‌ها انجام شده ‌است و باید گفت‌وگو را آغاز کنیم. وارد اتاق رئیس مرکز می‌شویم. راستش جا خورده‌ام؛ حتماً همراهان متوجه شده‌‌اند که در شگفتی هستم. اتاقی به مساحت بیش از ۲۰ متر و صندلی‌هایی که شاید تعدادشان به ۱۵ برسد، در کنجی از اتاق به صورت گرد در کنار هم چیده شده‌اند؛ اما شگفتی در این‌جاست که چرا این اتاق، میز ریاست ندارد. در بخشی از اتاق یک میز ساده، کوچک و قدیمی که دیگر در ساده‌ترین خانه‌ها دیده نمی‌شود قرار دارد. روی آن هم چند پرونده و دو کارتابل نامه‌های اداری و سه جلد کتاب قرار دارد. یکی از کتاب‌ها را به خوبی تشخیص می‌دهم؛ قرآن مجید است. روی یک میز سه کشویی هم مانیتوری خاموش خوش نشسته. حدسم درست است. حجت‌الاسلام جمشیدی پس از اینکه به گرمی ما را می‌پذیرد، روی صندلی و پشت همان میز ساده و محقر می‌نشیند. او چه خاضعانه از دنیایی که به او رو کرده، رو برمی‌گرداند. احساسم این است که ساعت آینده به جای گفت‌وگوی تنها، باید گفت‌وگویی همراه با درس و تعلیم را شاهد باشیم. شاید در پایان خواندن این گفت‌وگو، شما هم همین احساس را داشته باشید.

  

 در شروع گفت‌وگو می‌خواهیم از زبان کسی که عمر خود را با تحصیل در حوزه و هم مدیریت در آن گذرانده در خصوص حوزه‌های علمیه و فعالیت‌های آن بشنویم. با این توضیح که بیشتر قصد داریم از تاریخ و علل ایجاد حوزه‌های علمیه باخبر شویم.

بسم‌الله الرحمن الرحیم. در حقیقت نقش حوزه‌های علمیه، همان نقش ائمه‌(ع) است. حوزه‌های علمیه برای تداوم رسالت انبیا و اوصیا به ویژه رسالت حضرت خاتم‌الانبیا، نبی مکرم اسلام‌(ص) و حضرت خاتم‌الاوصیا حضرت مهدی‌(عج) تشکیل شده‌اند. امام حسن عسکری‌(ع) در حدیثی تعبیر شریفی دارند؛ «فَأمّا مَن كانَ مِن الفُقَهاءِ صائنا لنفسِهِ حافِظا لِدينِهِ مُخالِفا علی هَواهُ مُطِيعا لأمرِ مَولاهُ فلِلعَوامِّ أن يُقَلِّدُوهُ». ایشان عموم مردم را در این حدیث ارجاع داده‌‌اند به عالمان دین‌باوری که مطیع امر مولا یعنی امام زمان‌شان هستند؛ به مردم گفته‌اند که در مسائل زندگی خود به اینها رجوع کنند. می‌فرمایند این عالمان کارشناسان دین هستند که از طرف ما منصوب‌اند. برای اینکه ارتباط‌تان با مصدر وحی قطع نشود، به اینها رجوع کنید. 

همچنین وجود مقدس حضرت بقیه‌الله الاعظم‌(عج) در توقیع شریف فرموده‌اند؛ «و اما الحوادث الواقعه فارجعوا فيها الي رواه حديثنا فانهم حجتي عليكم و انا حجه الله عليهم»؛ یعنی در حوادثی که برای شما واقع می‌شود، در مسائل روزمره و اتفاقاتی که حادث می‌شود، به راویان احادیث ما رجوع کنید، آنها حجت من بر شما هستند. یعنی در قیامت و در دنیا اگر من بخواهم از شما بپرسم چرا این روش و منش را پیش گرفته‌اید، شما عذر و حجت دارید،می‌گویید به این کارشناسان و دانشمندان دینی مراجعه کردیم و آنها گفتند که این کار را بکنیم. در این خصوص حق، با مردم است. «و انا حجه الله علیهم»؛ تعبیر حضرت این است که من حجت خدا هستم بر آنها؛ یعنی اگر خدا از این دانشمندان سؤال کند که چرا این فتاوا را دادید، آنها باید بگویند معصوم این را گفت. این در حقیقت در تصویر حوزه‌های علمیه از ابتدا تا امروز هست.

 در صدر اسلام چطور؛ آیا آن زمان هم تأکید به این امر وجود داشت؟

خداوند تبارک و تعالی در آیه «نفر» (توبه / ۱۲۲) در قرآن پیامبرش را خطاب قرار می‌دهد و می‌گوید؛ «وَ ما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّئً فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَئٍ مِنْهُمْ طائِفَئٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ» می‌پرسد؛ چرا کوچ نمی‌کنند یک طایفه، یک دسته و افراد زیاد تا اینکه فقیه در دین شوند و بصیرت پیدا کنند، برای اینکه قوم‌شان را انذار کنند. خدا تمام پیغمبران خود را به نص آیات قرآن فرستاد برای اینکه مردم را انذار دهند و خبر از دنیا و آخرت دهند. به مردم بگویند که حسد نداشته باشید، بخل و کبر و کینه نداشته باشید و نماز بخوانید و امر به معروف کنید و ... همه اینها باعث می‌شود آرامشی در این دنیا داشته باشید و در آخرت هم تضمین شده باشید. اساساً بر اساس آیه «نفر» فقها کارشان انذار است. پس از صدر اسلام تا کنون، این حقیقت حوزه‌های علمیه است. اینکه گفته شده علما ورثه انبیا هستند، به همین دلیل است. بنابراین در قیمت‌گذاری و ارزش‌گذاری روش‌ها و منش‌ها و کارها و فکرها، اگر به روایات علم و عالم نگاه کنید، خیلی متعجب می‌شوید؛ یا باید عالم باشیم یا متعلم. به فرموده امیرالمؤمنین‌(ع) مردم سه دسته هستند، یا عالم ربانی هستند، یا متعلم هستند و نگاه‌شان به رفتار و گفتار عالمان است یا اینکه ثبات فکری ندارند و با هر جریانی تغییر موضع می‌دهند. 

 با توجه به بیانات شما پیام و وظیفه اصلی حوزه‌های علمیه چیست؟

حوزه‌های علمیه آمده‌اند به مردم بگویند که درست است که پیامبر‌(ص) رحلت کرده‌اند و امام زمان (عج) در غیبت به سر می‌برند، اما ارتباط با مصدر وحی و معصومان‌(ع) قطع نشده است، ارتباط با خدا قطع نشده‌ است. حوزه‌های علمیه این وظیفه را داشته‌اند که با حفظ تراث اهل بیت‌(ع) و حفظ تراث قرآن، رابطه مردم با مصدر وحی را باز نگه دارند. این هم به نص فرمایش معصومان‌(ع) بود. حضرت به اصحابش فرمود بنشین و در مسجد فتوا بده، من دوست دارم که تو فتوا بدهی. متکلمی به نام هشام از اصحاب حضرت بود، حضرت به او احترام می‌گذاشت و می‌گفت که تو دین ما را محکم می‌کنی. در حقیقت عالم، ایمان را در قلوب مردم محکم کرده است. این نقش حوزه‌های علمیه است.

 شما فکر می‌کنید حوزه‌های علمیه وظایف خود را انجام داده‌اند؟

قطعاً این‌طور است. این نقش را علمای سلف و خلف آن سلف، به نحو شایسته‌ای تا به امروز انجام داده‌اند؛ علیرغم محرومیت‌ها و مشکلاتی که وجود داشته است. در کدام دوره از تاریخ ما، پادشاه و جور و ستم وجود نداشته است؟ اما علمای ما این مشقت‌ها را تحمل کردند تا این پرچم همیشه در اهتزاز باشد. در کنار این جور و ستم، محرومیت و تقیه و تبعید و فشار و گرسنگی و فقر هم بوده است. اما در کنار آنها، مردم به اصطلاح پشتیبان بودند؛ چون تکلیف دوگانه بود. از طرفی گفتند بروید یاد بگیرید، وقتی برگشتید به مردم یاد دهید و آنها را انذار کنید. از طرفی هم به مردم گفتند که بروید و از آنها بیاموزید و در مسائل خود به عالمان دینی رجوع کنید. رجوع‌تان به حاکمان و قاضیان جور نباشد. این به خاطر این بود که اهل بیت‌(ع) که دلسوزترین مردم هستند به مردم، راه نجات مردم را دیدند که عده‌ای دین‌باور دین را یاد بگیرند و به مردم منتقل کنند؛ بنابراین این رابطه بین مردم و حوزه‌های علمیه همواره در هم تنیده بود. این در هم تنیدگی را مردم و دستورات دینی ما و قرآن مجید ایجاد کرده‌است، با آیاتی و روایاتی که در بخش‌های مختلف دین مانند زکات و خمس و آیه «نفر» و سیره معصومان‌(ع) آمده و تلاشی که از هزار و ۴۰۰ سال پیش آغاز شده است.

 اما در طول این تاریخ پرباری که شما از آن یاد می‌کنید، همیشه شاهد فعالیت حوزه‌های علمیه برای مردان بوده‌ایم. توجه به علم‌آموزی خواهران از چه زمانی و به چه‌صورت آغاز شد؟

بله، در طول این سال‌ها و از ابتدای فعالیت، تقریباً حوزه‌های علمیه مختص برادران بود. البته هزاران خواهر راوی حدیث، مفسر، فقیه و متکلم و فیلسوف و عارف در طول تاریخ داشته‌ایم؛ اما به شکل منسجم حوزه‌ علمیه‌ای مخصوص خانم‌ها نداشته‌ایم. در دهه ۴۰ شمسی در ایران این‌کار توسط مرحوم آیت‌الله بهشتی، مرحوم آیت‌الله قدوسی، مرحوم آیت‌الله شرعی و بعضی دیگر از استادان و دلسوزان شروع شد. برخی از خانم‌ها هم در آن دوره میدان‌داری می‌کردند؛ مثل بانو امین در اصفهان، سرکار خانم بانو همایونی که شاگرد بانو امین بودند، سرکار خانم طاهایی در مشهد و در برخی شهرهای دیگر. در گرگان هم از قبل از پیروزی انقلاب اسلامی ما مدرسه علمیه ویژه خواهران داشتیم. ولی اگر مجموعه این مدارس و مکاتب را جمع می‌کردیم، حدود ۱۰ یا ۱۱ مدرسه و مکتب بود. به برکت انقلاب اسلامی ابتدا مرحوم امام‌(ره) و بعد برخی از افراد دلسوز دیگر این کار را تقویت کردند. انقلاب اساساً آمد و نگاه به زن را در کشور ما و در عرصه بین‌الملل تغییر داد. امام‌(ره) یک نگاه ویژه به زن مسلمان داشت و این نگاه را نهادینه کرد. ایشان در حوزه‌های علمیه شورایی برای جامعئ‌الزهرا‌(س) تشکیل داد. این شورا، از شورای مدیریت وقت حوزه‌های علمیه برادران قوی‌تر بود و بعضی از افرادش مشترک بودند؛ ولی چهره‌هایی مثل مرحوم آیت‌الله مشکینی، مرحوم آیت‌الله‌العظمی فاضل، آیت‌الله‌العظمی اردبیلی، آیت‌الله جنتی و مرحوم آیت‌الله شرعی و بعضی بزرگواران دیگر وزن این شورا را از شورای مدیریت حوزه‌های علمیه برادران سنگین‌تر کرده بودند. سپس جامعه‌الزهرا‌(س) شکل گرفت و امام ‌برای ساخت و ساز این جامعه کمک کرد. امام‌(ره) در بحث ساخت و ساز معمولاً کمک نمی‌کرد و معتقد بود که باید از محل کمک‌های مردم و خیّرین تأمین شود اما برای احداث جامعه‌الزهرا‌(س) آیت‌الله شرعی ۶۰ میلیون تومان به واسطه حاج احمد آقا از مرحوم امام کمک گرفت. ساختمان قبلی جامعئ‌الزهرا‌(س) ساخته شد و به تدریج هم برنامه‌های آن توسعه یافت. از سال ۱۳۷۶که شورای عالی حوزه‌های علمیه تصمیم گرفت مدیریت حوزه‌های علمیه خواهران را تأسیس کند. الان بعد از ۲۰ سال، وضعی که حوزه‌های علمیه دارند به تعبیر آیت‌الله‌العظمی مکارم‌شیرازی یک جهش و به تعبیر آیت‌الله‌العظمی مظاهری یک معجزه است. 

 آیا تأسیس مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه را اقدامی موفق می‌دانید؟

ما در طول ۲۰ سال ـ نمی‌خواهم بگویم هزار یا چند صد سال ـ یک راه چند صد ساله را پیموده‌ایم و شاهد فعالیت ۵۰۰ حوزه علمیه خواهران در سراسر کشور به پراکندگی کل ایران هستیم. این ظرفیت عظیمی است و تقریباً با تعداد حوزه‌های علمیه برادران برابری می‌کند. الان حدود ۷۵ تا ۸۰ هزار طلبه خواهر ایرانی و خارجی از بیش از ۸۰ کشور دنیا در این حوزه‌ها مشغول به تحصیل هستند. اگر آمار فارغ‌التحصیلان را هم که حدود ۱۰۰ هزار نفر هستند به این تعداد اضافه کنیم، با پدیده عظیمی مواجه می‌شویم که به تعبیر مقام معظم رهبری‌(مدظله‌العالی) پدیده‌ای مبارک است. وقتی این پدیده چشمگیرتر می‌شود که می‌بینیم رشته‌های تحصیلات تکمیلی و سطوح عالی هم در حوزه‌های خواهران در حال گسترش است. ما در بیش از ۱۴ رشته در سطح ۳ و در ۵ رشته در سطح ۴ طلبه داریم. 

 تبلیغ دین، شاید اصلی‌ترین محصول حوزه‌های علمیه باشد. در این باره چه کرده‌اید؟

امروز ما قریب ۳۲ هزار خواهر طلبه داریم که از طریق سامانه تبلیغی «سمتاز» پرونده تبلیغی تشکیل داده‌اند. تا چند وقت پیش این آمار حدود ۱۰ هزار طلبه بود که حالا به این رشد رسیده است. این شاید پاسخ قانع‌کننده‌ای باشد در خصوص امر تبلیغ توسط فارغ‌التحصیلان و طلبه‌های حوزه‌های علمیه خواهران. همچنین می‌توانم به موضوع مهم دیگری هم اشاره کنم. یکی از دغدغه‌های مسئولان عالی‌رتبه نظام، مقابله با آسیب‌های اجتماعی است؛ اما حوزه‌های علمیه خواهران این نقش را از سال‌های قبل آغاز کرده‌اند. هر مدرسه ما در هر نقطه‌ از کشور، یک قطب علمی، فرهنگی، آموزشی و پژوهشی است. از آنجا پاسخ به شبهات، اعزام مبلغ، کلاس‌های تک‌درس و پاره‌وقت و غیرحضوری، مراسم و مناسبت‌های مختلف، حضور در عرصه فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی صورت می‌گیرد که یک کار گسترده و سنگین و در راستای پرداختن به وظایف طلبگی است.

 در این بخش می‌خواهیم موضوعی دیگر به گفت‌و‌گو بدهیم؛ موضوع خیّرین و عمل خیر. پیش از این گفتید که حوزه‌های علمیه و مردم، رابطه‌ای در‌هم تنیده داشته‌اند. این رابطه از چه زمانی آغاز شد و چگونه ادامه پیدا کرد؟

درباره بحث خیّرین باید عرض کنم که اساساً مردم پیوند ویژه‌ای با حوزه‌های علمیه داشته‌اند. در طول این تاریخ مؤمنان معتقد به احیای فرهنگ و باورهای دینی، به همان اندازه‌ای که به کانون دیانت و محور اصلی ولایت نزدیک بودند، وظیفه و رسالت بیشتری برای خود در تقویت این جریان و حرکت حوزه‌های علمیه قایل بودند. مانند موقوفاتی که در طول تاریخ برای برای ماندگاری حوزه‌های علمیه یا برای احیای فرهنگ دینی و روضه‌خوانی و تبلیغ معارف و مسائل دینی از این دست گذاشته شده‌است. روضه‌ها برای تبلیغ فرهنگ دینی برگزار می‌شد و مردم هم نیازهای دینی خود را در همین مجالس برطرف می‌کردند. در حقیقت بخش زیادی از مجالس عزاداری برای احیای فرهنگ انقلابی، فرهنگ شیعی و فرهنگ اسلامی بوده که تمامی آن را مردم به عهده مردم گرفته‌اند. موقوفات و امامزاده‌ها و حوزه‌های علمیه توسط مردم ساخته شده‌اند. گذشتگان ما وظیفه‌شان را به خوبی انجام داده‌اند و حالا نوبت ماست که  وظیفه خود را به درستی انجام دهیم.

 حضور خیّرین در حوزه‌های علمیه خواهران چگونه بوده است و چگونه می‌شود این حضور را افزایش داد؟

ابتدا این توضیح را بدهم که ما در حوزه برادران سابقه هزار و چندصد ساله داریم و در طول این مدت حوزه خود را شناسانده و این شناسایی، ظرفیت‌ها و فرصت‌هایی ایجاد کرده است. اما حوزه علمیه خواهران حوزه‌ای نوپا با قدمت حداکثر ۵۰ ساله است. بر این اساس ما در طراحی حوزه خواهران با توجه به ظرفیت خیّرین به یک اصل توجه کردیم، به این صورت که تمامی حوزه‌های علمیه خواهران دارای هیأت امنا هستند که شامل افراد فرهیخته‌ای هم‌چون عالم و خیّر و افراد تأثیرگذار است. وجود این هیأت امنا به این دلیل بوده که حوزه‌های علمیه از ظرفیت‌های مردمی بیشتر استفاده کند. ما در حدود ۴۶۰ پروژه در دست احداث داریم که از این تعداد حدود ۲۲۰ پروژه صد در صد تکمیل و افتتاح شده است. مجموع پولی که دولت در این سال‌ها به حوزه‌های علمیه در بخش عمران کمک کرده ۱۶۰ میلیارد تومان است. اما ارزش این پروژه‌های انجام شده تا امروز بالغ بر یک هزار و ۶۰۰ میلیارد تومان است. این هزینه از محل کمک‌های خیّرین یا منابع استان‌ها و منابع محلی تأمین شده است. در طول تاریخ هم گاهی کارهای بزرگی با پول‌های کوچک انجام شده‌است. فکر می‌کنم وقتی خود خیّرین ببینند که حوزه علمیه در کانون‌های قرآن، مهدکودک‌ها، خانواده‌ها و ارتقای فرهنگ عمومی مؤثر است، بیشتر برای حضور در این عرصه ترغیب می‌شوند.

 پیش از این گفتید که حوزه‌های علمیه خواهران در سراسر کشور پراکنده‌اند. با توجه به اینکه در برخی از مناطق شاهد حضور مذاهب و فرقه‌های مختلف اسلامی هستیم، فعالیت خود را در این مناطق چگونه دنبال می‌کنید؟

۶۸ مدرسه علمیه ما در مناطقی واقع شده‌اند که یا مذاهب در آنجا مشترکند یا فرقه‌های خاص وجود دارند. ما با کمال احترام نسبت به مذاهب و فرقه‌ها در بیان معارف کاملاً آزاد عمل می‌کنیم و اتفاقاً در این مناطق درهای مدارس ما به روی ممتحلین به این فرقه‌ها و مذاهب باز است و تعداد زیادی از طلبه‌های ما طلبه‌های مذاهب دیگر هستند. ما در نظام آموزشی خود تغییر نمی‌دهیم و معتقدیم که معارف اهل بیت‌(ع) را باید بیان کرد. وقتی این معارف بیان شد، اثر خودش را خواهد گذاشت.

 گاهی خیّرین اصرار دارند کمک‌هایی که ارائه می‌دهند تنها صرف توسعه فضای حوزه یا توسعه آموزش حوزه شود. حال این سؤال مطرح می‌شود که آیا پرداختی‌های شما برای حقوق کارکنان و کادر آموزشی و اداری از محل کمک‌های مردمی تأمین می‌شود یا نه؟

ما تا به امروز بخش زیادی از این را از محل منابع دولتی پرداخت کرده‌ایم. البته بخشی از حقوق و پرداختی ما از محل کمک‌های خیّرین، توسط هیأت امنا که تعداد زیادی از خیّرین عضو آن هستند، تأمین می‌شود. دلیلش این است که آن‌چه ما می‌پردازیم، کمک سرانه به مدارس است. در این سرانه حقوق دریافتی کادر و کارکنان و برخی فعالیت‌ها پیش‌بینی شده اما تمامی آنها حداقلی است. پرداختی حقوق ما از حداقل قانون کار هم کمتر است. در مدارس و حوزه‌های خواهران به مدیری که هم‌زمان می‌تواند در آموزش و پرورش یا دیگر سازمان‌ها حقوق متناسب و کافی بگیرد، ۷۰۰ یا ۸۰۰ هزار تومان حقوق پرداخت می‌شود. حداقل حقوق وزارت کار بیش از ۸۰۰ هزار تومان است اما ما به کادر اداری خود حدود ۶۰۰ هزار تومان پرداخت می‌کنیم. این قانون ماست. به خیّرین و مؤسسان گفته‌ایم که شما هم می‌توانید کمک کنید. البته در بسیاری از جاها این کمک ارائه می‌شود و در برخی از مدارس نه. کارهای فرهنگی ما هم همین طور است

 امروز و در سطح جامعه موضوع فضای مجازی، موضوع روز است که جنبه‌های متفاوتی به همراه دارد. شما در این خصوص فعالیتی دارید؟

بحث حضور در فضای مجازی موضوعی است که مقام معظم رهبری هم روی آن خیلی تأکید دارند و یکی از موضوعات اساسی است که به آن توجه داریم. خوشبختانه استقبال از این روند مناسب است. امروز در حدود ۸ هزار و ۳۰۰ خواهر طلبه هر روز در شبکه «کوثربلاگ» محتوای دینی تولید می‌کنند. بزرگ‌ترین شبکه علمی، پژوهشی، آموزشی و مدیریتی دینی به نام شبکه مجازی «کوثرنت» را برای خواهران طلبه راه‌اندازی کرده‌ایم. با حضور طلبه‌ها و استادان آنها، صدها گروه در این شبکه تشکیل شده و محصول آن ارتباط و اثرگذاری در بین طلبه‌هاست. به ‌تازگی بنا شده درگاه‌هایی باز شود که این شبکه جنبه عمومی پیدا کند و این یکی از افتخارات حوز‌ه‌های علمیه خواهران است. همچنین در مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه خواهران، مرکز  داده‌های امین را راه‌اندازی و تأسیس کرده‌ایم. مرکز داده امین، بزرگ‌ترین مرکز داده علوم اسلامی در کشور و در تمام خاورمیانه است. خوشبختانه این مرکز با ظرفیت بومی ساخته و کل مدیریت، طراحی و اجرای آن توسط همکاران ما انجام شده و فقط دستگاه‌های مورد نیاز از بیرون از مرکز خریداری شده است این اقدام بیش از ۱۲ میلیارد تومان برای ما صرفه‌جویی داشته است. 

گفتگو

فعالیت خیّری, شیوه‌ای برای همبستگی ملی‌است

باز هم فرصتی پیش آمد تا دقایقی پای صحبت مردی بنشینیم که در هر مسئولیتی که در نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران داشته، بازوی اول و آخر اجرایی‌اش مردم بوده‏ اند.

۲۷ شهریور ۱۳۹۶ - ۱۷:۱۵

 از ساختار تا تعالی معمارانه

انتقال هنر معماری با کلمات کار بسیار پیچیده‌ای است. سرچشمه‌اش عشقی است که از درون می‌جوشد تا رمز و راز معماری را درک کند.

۵ بهمن ۱۳۹۵ - ۲۱:۱۴

برنامه ما در حوزه‌های علمیه خواهران تمدن‌سازی ا‌ست

یّرین با حضور و مشارکت در حوزه‌های علمیه خواهران، عامل مهمی در ایجاد و انجام این برنامه‌ها و ایجاد تمدن بزرگ اسلامی خواهند بود.

۳ بهمن ۱۳۹۵ - ۲۳:۲۴

حوزه‌های علمیه برای تداوم رسالت انبیا و اوصیا تشکیل شده‌اند

حوزه‌های علمیه آمده‌اند به مردم بگویند که درست است که پیامبر‌(ص) رحلت کرده‌اند و امام زمان (عج) در غیبت به سر می‌برند، اما ارتباط با مصدر وحی و معصومان‌(ع) قطع نشده است.

۳ بهمن ۱۳۹۵ - ۲۳:۶